بياد و همرام خدش تو اين شباي گريه
خورشيد چشماي تو رو تو آينه ها بياره

بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ
بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل

يه نيمه جونم تو بياتو بيا كه از تو جون بگيرم
يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشون بگيرم

سلام                                                                                                      

گلم او مدم تا هر چی دارم باز فدات کنم مینویسم برایت گلکم                                 

می دونی هر چی خوبیه واسه چشمات هرچی گل توی حرفهات                            

همه اشکام فدای نگات ببین که من میمیرم برات                                               

می خواهم اعتراف کنم ...

من نیز گاهی به آسمان نگاه می کنم ...

دزدانه ...

به چشمان ستارگان ...

اما نه به همۀ آنها ...

تنها به آن که ، به چشمان تو شبیه تره ...

سلامی به گرمی عشق

من نازنینم

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگرنه مي فهميدي

پاييز بهاري است که عاشق شده است...

مــانــده نــگـاهـم بــه د ل پـنـجـره

    تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره

       کوچه پر از حسرت ديوانه گـيست

           خــانــه تـهـي از نـفـس زنـدگـيست

               بـي تـو دلـم نـيمه شـبي سوي دشت

               پـر زد و آواره شــد و بــر نگـشت

           لـــذ ت بــيـداري يــلـدا تـــويـي

       تــازه تــريـن رکــن تــمـنـا تــويـي

    چــشــم تــو آغــاز پـــريــشـانـي ام

هــجــرت تـــو عــلــت ويــرانـي ام

گفتمش: دل مال تو، تنها بخند.

خنده کرد و دل ز دستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روي خاک افتاده بود

جاي پايش روي دل جا مانده بود

همه می دانند

كه من وتو از آن روزنهء سرد عبوس

باغ را ديديم

و از آن شاخهء بازيگر دور از دست

سيب را چيديم

همه مي ترسند

همه مي ترسند ، اما من و تو

به چراغ و آب و آينه پيوستيم

و نترسيديم

سخن از پيوند سست دو نام

و هماغوشي در اوراق كهنه يك دفتر نيست

سخن از گيسوي خوشبخت منست

با شقايق هاي سوختهء بوسهء تو

قسم به قرص ماهی که بالا سر دوتامونه

قسم به ستاره هایی که تواسمونه

به شوق رسیدن که ارزومونه

به قلب روشنت که مهربونه

تو رو واسه خودم نمی خوام

تو رو واسه خودت تنها می ذارم

به عشقی که تا ابد تو دلم می مونه

به دلی که فقط از تو می دونه

به اشکایی که مثل شبنم وبارونه

قسم به دل بی رحم زمونه

تو رو قد خودت می خوام که بزرگی

اگه یروز برم براتو می رم

همون طور که برات می میرم

یروز از پیشت می رم

بدون اگه برم بی خود از خود می میرم

اما تو می خوای که برم

نگو می خوای بمیرم      

                                                واسه چی باید برم

حرف ها دارم

با تو ای مرغی که می خوانی نهان از چشم

و زمان را با صدایت می گشایی

چه ترا دردی است

کز نهان خلوت خود می زنی آوا

و نشاط زندگی را از کف من می ربایی؟

در کجا هستی نهان ای مرغ!

زیر تور سبزه های تر

یا درون شاخه های شوق؟

می پری از روی چشم سبز یک مرداب

یا که می شویی کنار چشمه ادراک بال و پر؟

هر کجا هستی "بگو با من"

روی جاده نقش پایی نیست از دشمن

آفـتـابـی شو

امشب آهسته در خلوت تنهایی ام بی تو گریستم کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند. تا بدانی که بی تو چه می کشم کاش قاصدک به تو می گفت که در غیاب تو رودی از اشک به راه انداخته ام . و کاش پرنده ی سوخته بال عاشق از جانب من به تو این پیغام را می رساند که: امید و آرزوهایم بی تو آهسته آهسته در حال فرو ریختن است !!!! @};-

در به درعاشق شب منم که تنهای غمم

خیلی وقته تو لحظه هام جای تو فریاد می زنم

نفرین به هرچی بی وفاست به هرچی تنهای شبه

نفرین به هرچی عاشقه که دل شکستن بلده

یک رنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

یک بوسه جاودانه می خواهم

هر جا قفس پرنده اي بود يادي از پرو بال بسته ام کن

 هر جا که دل شکسته اي بود يادي از دل شکسته ام کن

مثل شمعم ولی سوختن ندارم

مثل اشکم ولی باریدن ندارم

هوای غربت خیس چشاتو

دیگه این روزا توقلبم ندارم

دیگه واسه نگاهت جایی ندارم

بدون..باورکن..دوست ندارم

آره ..دیگه دوست ندارم

* تو رو از هميشه بيشتر !!!

 بيشتر از هميشه ميخوام !!! *